پشت مشکی نشسته بود ... دون دونای برف آروم از آسمون تاریک رها می شدند و شب اون رو روشن می کردند . جاده خیس بود ولی مشکی با قدرت در جاده می تاخت و در گوشش این طنین را آروم زمزمه می کرد ...

کن شتاب ای اسب مهربان من ...

                   اسب محنت کش خسته جان من ....

                                            دیگر به مقصد راهی نمانده ....

اول دی ماه سال ۱۳۸۵ خورشیدی ...


نویسنده : حمید شفقی ساعت ۱٠:٤۱ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳۸٥/۱٠/٢