اول نوبت اورست بود ، در سال 2003 ، پنجاهمین سالگرد اولین صعود به اورست و در سال 2004 هم پنجاهمین سالگرد صعود به K2    که در این صعود داوود خادم کوهنورد شایسته کشور جانش را از دست داد ...

بگذریم ...

کانچن چونگا یک کوه عظیم با 5 قله فرعی می باشد که وجه تسمیه آن " پنج گنج برف عظیم " است . 8586 متر ارتفاع باعث شده که سومین قله بلند دنیا باشد با اینحال کانگ یک قله تنهاست ! شیبهای فنی و مسیرهای دشوار صعود آن باعث شده کمتر کسی به خود اجازه صعود به آن را بدهد و کمتر کسی از این صعود جان سالم به در ببرد . افراد کمی از صعود کنندگان آن زنده مانده اند تا بتوانند شرح صعود خود را برای بقیه بگویند ...

در مورد جشن صعود به اورست و کی 2 تیمهای زیادی اقدام به صعود کردند . اما بهار نزدیک است و تنها چند تیم معدود برای صعود به کانگ اعلام آمادگی کرده اند .

10 دلیل عمده برای صعود نکردن به کانچن چونگا وجود دارد :

 

1 – کانچن چونگا خیلی بلند و مشهور نیست !

کلاس کاری اورست و کی 2 خیلی بالاست . اگر شما به اورست صعود کنید بین کوهنوردان اطراف خود محبوبیت خاصی پیدا می کنید ! اگر به کی 2 صعود کنید شهرت خاصی به هم زدید !!! اما اگر به یکی از همکاران خود بگویید که من 12 هفته را در ک ا ن چ ن چ و ن گ ا سپری کرده ام !!! تعجب می کنه و به شما خواهد خندید و مطمئناٌ به شما میگه که وقت و پولت رو هدر دادی !

 

2 – دستیابی به کمپ اصلی سخت است !

تنها 15 روز راهپیمایی سنگین برای رسیدن به بیس کمپ وجود دارد . رسیدن به جبهه جنوب غربی کانچن چونگا بسیار سخت است . 4 روز آخر مسیر را باید از یک یخچال بزرگ عبور کنید که اگر هوا رو به خرابی بذارد مشکلات زیادی برای شما ایجاد میشود .

 

3 – این قله در محدوده خاک آشوبگران واقع شده است !

به جای مواجه شدن با خنده افراد روستایی و دیدن کودکان و چهره معصوم آنها ، شما با ماشین های جنگی و افرادی خشن مواجه می شوید که از شما طلب پول می کنند نه برای حمل بار شما !! بلکه برای اجازه عبور از منطقه !!!

 

4 – هیچ راه ساده ای برای رسیدن به قله وجود ندارد .

مهم نیست که شما از کدام جبهه قصد صعود به این قله را دارید !هر کدام از جبهه های صعود به کانچن چونگا در قسمت های بالایی خود بسیار سخت و دشوار هستند که صعود از اونها را با مشکل مواجه می کند . به هر حال اولین جبهه ای که بر روی این قله صعود شده است جبهه جنوب غربی می باشد .

 

5 – امکان نصب طناب ثابت وجود ندارد !

فقط تیمهای کوچک و با توانایی بالا توان عبور از معبرهای " کوه قاتل " را دارند . در مسیرهای صعود امکان نصب طناب ثابت و استفاده از تجهیزات خاص وجود ندارد !

 

6 – پیدا کردن راهنما بسیار سخت و دشوار است !

شما به سختی می توانید افرادی را پیدا کنید که با آشنایی با قله همراه با شما بیایند . تازه اگر افراد مورد نظر شما قله را صعود کرده باشند !! کمتر حاضر می شوند که تجربه خود را تکرار کنند .

 

7 – وسایل صوتی تصویری به درد نمی خورد !

فیلمبرداری و دیدن تیم صعود امکان ندارد و شما حتی نمی توانید در برخی قسمتهای مسیر هم از پشتیبانی دوربینها برخوردار شوید .

 

8 – اگر شما اقدام به صعود کنید دلایل زیادی وجود دارد که شما به قله نرسید !

هوای سرد ! مسیرهای فنی و طولانی و ...

 

9 – اگر شما به قله برسید احتمالات زیادی وجود دارند که نتوانید به پایین بازگردید !

سرگیجه ، خستگی و شرایط سخت جان بسیاری از صعود کنندگان به این قله را گرفته است !

از 187 کوهنوردی که موفق شده اند قله را صعود کنند 40 نفر موقع بازگشت جان خود را از دست داده اند . این چیزی حدود 22 درصد می باشد !!

 

10 – هزینه های صعود بالاست !

به دلیل شرایط سخت منطقه و احتمال از بین رفتن کوهنوردان شرکتهای کمی هستند که راضی بشوند حمایت گر مالی چنین برنامه ای باشند و مجوز صعود شما 10000 دلار آب می خورد !

 

خوب پس با این تفاسیر چه دلیلی وجود دارد که کسی بخواهد این قله را صعود کند ! تنها جواب این سوال " برای خاطر خود " است ! شیبها و مسیرهای کانچنچونگا یک کوهنوردی جانانه را برای صعود کنندگان آن به ارمغان می آورد و افرادی که دست به صعود این قله می زنند – علی رغم مشکلات گفته شده – این صعود را به خاطر خودشان انجام می دهند . چون اگر قصد معروف شدن را داشتند می توانستند با قلل دیگری مثل اورست و کی 2 این کار را انجام دهند !

 

George Band and Joe Brown first stood on its summit on May 25, 1955

 

منبع : www.mounteverest.net


نویسنده : حمید شفقی ساعت ٩:٥٦ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳۸۳/۱۱/۱٢