مسابقات کوهنوردی !!

در مورد اينكه كوهنوردي ورزش انسان سازي است همه ما مطالبي شنيده ايم . البته همانطور كه قبلاً گفته ام من عقيده دارم كه آدم بزرگهاي بد هم در كوه پيدا مي شوند چون هيچ چيزي ايده آل نيست ولي خوب طبيعت تاثير خود را بر روي شخصيت انسانها مي گذارد و نمي توان تغيير شخصيت را ناديده گرفت . خود من قبل از اينكه كوهنوردي را شروع كنم شخصيتي متفاوت با چيزي كه آلان هستم داشتم . در تمامي ورزشها نوعي حس رقابت وجود دارد . يعني شما تلاش مي كني از فرد رقيب جلوتر باشي . اينكار با انجام تمرينات متعدد و تلاش و كوشش مي تواند محقق شود . در هر حال به نظر من جو رقابت براي رسيدن به اولين مدال جو مناسبي نيست و انسان را وارد حال و هواي حرفه اي بودن مي كند ( به نظر من حرفه اي شدن صرف اشتباه است ) شما مجبوريد تمام تلاش و وقت خود را صرف رسيدن به مقام مناسب بكنيد و اين مساله باعث مي شود كه از شناخت خود و اطراف خود تا حدي غافل بمانيد ( به جز برخي انسانهاي خاص ) . چونكه تمام تمركز شما بر روي قهرماني است و اگر هم بخواهيد نمي توانيد به چيز ديگري فكر كنيد . البته همانطور كه گفتنم استثناها در همه جا وجود دارند . اما كوهنوردي سنتي در كشور ما يك همكاري دسته جمعي براي رسيدن به قله يا هدف مورد نظر بوده است . يكي از دوستان من مي گفت : وقتي در تابستان بعد از سه روز راهپيمايي و تحمل سختي و گرماي فراوان ظرف آب خنكي را از كوله در مي آوري و به نفر اول تعارف مي كني او اگر اخلاق انساني داشته باشد همه را در نظر گرفته و به اندازه خود مصرف مي كند و گرنه تا به خود بيايد نيمي از بطري را خورده است و اينجاست كه تو او را تا حدي ( فقط تا حدي ) شناخته اي . وقتي در ميان طوفان سخت و زوزه باد سعي مي كني به همنوردت و همراهت كمك كني يعني اينكه خود و منيت را تا حدي فراموش كرده اي . وقتي ظرف غذاي خود را در كنار دوستان خود مي گذاري و با آنها هم غذا مي شوي يعني جمع را بر خود ترجيح داده اي . وقتي كه به قيمت جان خود سعي مي كني همنورد آسيب ديده ات را به جاي امني برساني يعني اينكه درس زندگي را خوب فرا گرفته اي . البته اين حرفها به معناي رد كوهنوردي حرفه اي و فعاليتهاي فني نيست . من خود از انجام اين فعاليتها بسيار لذت مي برم و تا جايي كه تواناييم اجازه بدهد و براي همنوردان خود مشكلي ايجاد نكنم سعي مي كنم در اين برنامه ها شركت كنم البته به شرطي كه زياده خواهي نكنم . به نظر من همه انواع فعاليتهاي كوهنوردي چه سنتي و چه فني زيباست و تا حد زيادي انسان ساز . اما گله من از يك چيز است . جديداً مسابقات كوهنوردي در اين كشور برگزار مي شود !! يعني از يك مقصد معين شروع و هر كس سريعتر به فلان مقصد برسد برنده است !! من خود شاهد چندين مسابقه كوهنوردي در كرج بوده ام كه افراد بدون در نظر گرفتن توانايي خود جهت برنده شدن در مسابقه تند مي رفته اند و حتي به بيهوشي و حالت تهوع در بعضي از آنها نيز مي انجاميد . من خود را خيلي كوچكتر از آن مي دانم كه انتقادي انجام بدهم ولي خوب طبق اصولي كه در كوهنوردي ياد گرفته ام قبل از انجام يك برنامه سنگين يك سري نرمشهاي خاص انجام مي شود تا بدن قدرت تحمل شرايط سخت برنامه را داشته باشد . همچنين آغاز صعود با سرعتي آهسته است تا بدن آماده و گرم شود و بعد شما مي توانيد سرعت صعود خود را بالا ببريد ( البته آنهم با توجه به ارتفاع صعود ممكن است سرعت صعود بالا خطرناك باشد ) . ولي خوب اينجا وقتي استارت مسابقه زده مي شود انگار كه مسابقه دوي سرعت برگزار شده است !! آيا مسئولين محترم فدراسيون كوهنوردي اين را يك كار فرهنگي مي دانند ؟! نگوييم قويها مي توانند ( كه به نظر من براي آنها هم مضر و خطرناك است ) بگوييم بر سر ضعيفها كه مي خواهند در اين رده قرار گيرند چه مي آيد ؟!اميدوارم كه كمتر شاهد مسابقه و جلو زدن از يكديگر !! در كوه باشيم ولي شاهد سريع بودن در كنار هم و با حفظ سلامتي ها باشيم .


نویسنده : حمید شفقی ساعت ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳۸۳/۱/۱۸