نانگاپاربات یک قاتل است . اولین پرونده قتل به سال 1985 برمی گردد هنگامی که A.H.Mummery  و Goman Singh  و Raghobir Thapa  در یک صعود شناسایی به قله  ناپدید شدند . قبل از مرگ ، مامری و تاپا توانسته بودند در یک صعود آلپی و فوق العاده خود را به ارتفاع 23000 پایی جبهه دیامیر برسانند . پرونده بعدی مربوط به آلمانها است . آنها در سال 1932 در ارتفاع 22800 پایی جبهه راخیوت متوقف شدند . willi Merkl شکست را نپذیرفت و در سال 1934 با یک تیم قوی به منطقه بازگشت . بهترین یخنورد آن زمان ، Willo Welzenbach ، نیز در آن تیم حضور داشت . در 900 پایی قله ، نانگا نقاب خوش رفتاری خود را برداشت و تیم صعود کننده با هوای فوق العاده خرابی مواجه شدند . Welzenbach  و Merkl و Max Wieland و سه شرپا در هنگام بازگشت جان خود را از دست دادند .  ( Alfred Drexel  نیز قبل از این طوفان سهمگین بر اثر ادم ریوی جان خود را از دست داد ) . 3 سال بعد نیز شانس با آلمانها یار نبود . بهمنی سنگین 3 آلمانی و 9 باربر آنها را هنگامی که در کمپ 4 همان مسیر خوابیده بودند به آغوش مرگ کشید .

نهایتاٌ در سال 1953 نانگا اجازه صعود به قله 26660 پایی خود را داد . هرمان بول بر خلاف نظر سرپرست برنامه ( دکتر کارل هرلیگ کوفر ) صعود انفرادی این قله را انجام داد . دکتر کارل با اینکه خود صعودی به قله نانگا نداشت ولی از سال 1953 تا 1970 سرپرستی صعودهای زیادی به این قله را برعهده داشت . در سال 1962 تیم او توانستند قله را از جبهه دیامیر از مسیر kinshofer  صعود کنند .عشق بازی با مرگ هرلیگ کوفر در سال 1970 یک تیم اکسپدیشن عالی را به جبهه 15000 پایی روپال ( بزرگترین پرتگاه زمین ) فرستاد و آنها توانستند اولین صعود از این جبهه را از طریق یک صعود محاصره ای 3 ماهه انجام دهند . رینهولد مسنر و برادرش گونتر صعود نهایی خود را از کمپ 5 در ارتفاع 24200 پایی ( بدون طناب ) به سمت قله آغاز کردند . رینهولد و گونتر خسته مجبور شدند در ارتفاع 26000 پایی ، بدون وسایل بیواک کنند . آنها تصمیم گرفتند از جبهه دیامیر که از لحاظ فنی ساده تر بود فرود بیایند . در قسمتهای انتهایی جبهه دیامیر هنگامی که از هم فاصله گرفته بودند بهمن جان گونتر را گرفت و او را به آغوش یخچالهای عظیم کشید . فلیکس کوئن و پیتر شولز روز بعد از فرود برادران مسنر توانستند قله را صعود کنند ولی صعود باارزش آنها به خاطر تراژدی کشته شدن گونتر کمتر مورد توجه قرار گرفت . چند تلاش ناموفق بر روی مسیر مسنر در سالهای 1970 تا 1988 انجام شد . در سال 1984 سه ژاپنی به خاطر خرابی هوا در روی مسیر ناپدید شدند . و صعودهای بیشمار دیگری که تا به امروز به مرگ تعداد زیادی کوهنورد حرفه ای انجامیده است . کوهنوردی یک عشق است و صعود به نانگا پاربات عشق بازی با مرگ !

 


نویسنده : حمید شفقی ساعت ٦:۱۳ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٤/۱٢/۱٢