از سال 79  که شبکه های عمومی تحت سیستم داس رایج شده بود به عضویت یکی از اونها در اومدم . برای اولین بار در محیطهای مجازی که آدمها  همدیگر را نمی دیدم فهمیدم که چقدر محیط می تواند تاثیر گذار باشد . اون موقعها از یکی از دوستان بزرگتر از خودم در مورد علت عدم عضویت در این شبکه ها پرسیدم و او گفت به خاطر حرمت چشمهاست ...

سوال برام پیش اومده بود که حرمت چشمها یعنی دقیقاً منظورش چیه ؟مهدی خدابین که از نظر من انسان وارسته ای بود بهم گفت که جایی که آدمها چشمهای همدیگر را نبینند حرمتها شکسته خواهد شد ...

از اون روزها خیلی گذشته ولی برخی صحبتها و خاطرات با جزییات کامل در ذهنم هست و این خاطره هم جزو خاطره های جاودانه شده . امروز که وبلاگ نویسی بین افراد عمومیت پیدا کرده می بینم که اون حرمت چشمها واقعاً وجود داشته . افراد درغیاب هم و بدون دیدن چشمان هم بسیاری از حرمتها را می شکنند . حرمتهایی که چشمان افراد می تواند آن را حفظ کند . چشم آنقدر مهم است که حتی افراد برای شناسایی نشدن در تصاویر تلویزیونی چشم نفرات را سانسور می کنند . حتی مکالمه تلفنی و استفاده از تماس تلفنی نیز نمی تواند به اندازه چشم نفرات نفوذ داشته باشد . قانع کردن بسیاری از افراد با نگاه در چشم انها بسیار راحتتر از ساعتها صحبت تلفنی با آنها است . حرمت چشم در شبکه های مجازی تا به این لحظه  امکان حضور نداشته و این مساله باعث می شود که افراد در لاک تو در توی این شبکه ها فرو رفته و به خود اجازه هر رفتاری را بدهند ...

و اگه روزی  نفری در حضور حرمت چشمان باز هم بی حرمتی کرد یه جورایی تموم شده است ...

 

------------------------------------------------

همچنان دعا می کنیم که مهدی عمیدی کوهنورد خوب و توانمند ایرانی سلامت بوده و از او خبرهای خوبی بشنویم .

 


نویسنده : حمید شفقی ساعت ۱٠:٠۱ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳٩۱/۸/٢٧