راستش در مورد همه رشته ها همین طور است . همانطور که در بقیه رشته ها انسان خوب و بد وجود دارد ، در کوهنوردی هم آدم های بد سیرت پیدا می شوند . آدمهایی که خیلی از چیزها را زیر پا گذاشته اند . بحث با یکی از بچه های کلوپ دماوند در مورد غار پراو بود . او از ک . دفاع می کرد و می گفت صعودهای او بی نظیر است . صعودهای او تک است و ... . با او خیلی بحث کردم . به او گفتم که ک. اگر بهترین صعودهای جهان را هم انجام دهد از نظر من یک گنهکار است . کسی که خیلی راحت با جان چند انسان بازی کرد . گاهی اوقات افرادی را می بینی که از نظر توانایی و تفکر در سطح پائینی سیر می کنند ولی ادعایشان سر به فلک می گذارد . چند وقت پیش با یکی از بچه های یکی از گروههای تهران بحثی داشتیم و او هی می گفت توانایی فلان کس در این حد است و اون یکی نمی تواند برنامه زمستانه اجرا کند و دست و پای این یکی بر روی سنگ می لرزد و ... دیدن صعود وحشتناک او پاسخ تمامی سوالهایم بود . داشتن توانایی پائین اصلاٌ عیب نیست . هرکس دوست دارد در حد قدرت و توان خود از طبیعت لذت ببرد ، ولی بیان چنین اظهار نظرهایی آدم را به تفکر می نشاند . اظهار نظرهایی از انسانهایی ضعیف در مورد افرادی توانا .

تنها توجیهی که در ذهن من می تواند بیاید این مساله قدیمی است که در تمام کشور ما رایج است :

هر وقت از لحاظ قدرت و توانایی به کسی نرسیدی او را نابود کن !!

در حالیکه به نظر من اولین فردی که نابود می شود خود شخص است . وقتی با انگشتت کسی را نشان می دهی یک انگشت آن فرد را نشان می دهد و 4 تای دیگر به سمت خودت نشانه رفته اند . امیدوارم در آینده حرمت مربیان خوب و کوهنوردان برتر کشور بیشتر از این نگاه داشته شود و به جای خراب کردن دیگران سعی در پیشرفت خود داشته باشیم .

 


نویسنده : حمید شفقی ساعت ۳:٠٢ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸۳/٧/٢٥